Lek is het verhaal van Joseph Timmermans, eerstejaarsstudent architectuur. Hij wordt opgenomen in de psychiatrische afdeling van de gevangenis, zinkt weg in het zuigend moeras van een onschendbaar juridisch apparaat en komt voor de vierschaar van de vervroegde invrijheidstelling. 

In een bevreemdende sfeer doorheen flash-backs leren we het hoofdpersonage kennen. Joseph groeit op tussen kind-onvriendelijke volwassenen. Zijn vader is directeur van een bouwfirma dankzij zijn huwelijk en zijn zelfdiscipline: het prototype van de 'gelukte zakenman'. Josephs opvoeding moet wijken voor de belangen van het bedrijf. De moeder heeft slechts aandacht voor haar kind als het haar goed uitkomt. Vaak telt de jongen alleen mee als bron van vermaak op de trendy feestjes die zij organiseert voor haar 'kunstminnende' vrienden. 

Twee vrienden, Herman Amfoort en Willem Perseval, gaan op zwier tijdens de Antwerpse Sinksenfoor en nemen een derde figuur, uitbater van een kermisattractie, mee op sleeptouw. Nadat de nodige alcohol werd verwerkt, belanden ze weer op de kermis. De nacht is al een stuk gevorderd, de kermis gesloten, maar Herman overhaalt hun nieuwe vriend hen nog een gratis ritje aan te bieden. Daarbij verliest Herman -letterlijk - het hoofd. In zijn dronkenschap neemt Willem het hoofd mee naar huis. Wanneer de politie hem de dag nadien komt opzoeken, ontkent hij aanwezig te zijn geweest op het ogenblik dat Herman stierf. Later verbergt hij het hoofd in de diepvries. Hij ontvangt een brief van zijn vriend, waarin die hem uitlegt waarom hij doelbewust uit het leven is gestapt.

Een brief.
Ik schrijf je een brief, ook al ken je me niet.
Het is de enige manier.

Het begin van een intensieve briefwisseling tussen twee jonge mensen. Babbe heeft alles om gelukkig te zijn. Dennis ís gelukkig. Spiegelschrift werpt een licht op hun twijfels, gevoelens, verlangens: heeft het leven zin, wat is geluk, is de dood een antwoord...

Hoelang kun je niet bewegen?
Speel je een spel?
Is dit een van je zotte streken?
Je weigerde te spreken.
Mimespeler in een stil vaarwel.

'Zonder afscheid' is de neerslag van de diepgaande gesprekken die Wim Geysen voerde met nabestaanden van jonge verkeersslachtoffers. Voor de uitwerking van dit boek werkte de auteur nauw samen met 'Ouders van Verongelukte Kinderen vzw'.

Ik heb ze gezegd. De woorden. De verboden woorden. Ik heb onze afspraak verbroken. Zover is het dus gekomen. Ik heb ze uitgesproken. Ik kon niet anders. Dieter heeft me hiertoe aangezet. Het is altijd wat met hem. Ik heb zoveel van hem moeten verdragen. Te veel. Dit is de druppel.

'Ik durf zeggen dat ik bijna genezen ben, al sluimert de anorexiatrut nog in mijn hoofd. Eten zonder aan iets te denken blijft moeilijk. Maar ik ben nu sterker dan zij. Ik laat haar niet meer winnen. Ik maak nu zelf de keuze wat ik eet en wat niet. Heel af en toe voel ik me nog te dik, maar ik weet dat het een gevoel is dat wegebt door iets anders te doen of de volgende dag gewoon opnieuw te beginnen.'